Το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Λαφρίας Άρτεμης

     Όταν κάποιος ακούει για χρυσελεφάντινο άγαλμα, το μυαλό του πάει αμέσως στα δύο σπουδαία κολοσσιαία αγάλματα του γλύπτη και αρχιτέκτονα Φειδία, της Αθηνάς στον Παρθενώνα και του Δία στην Ολυμπία. Δεν ήταν όμως τα μοναδικά της αρχαιότητας. Από πηγές και μαρτυρίες γνωρίζουμε πως είχαν κατασκευαστεί πολλά περισσότερα, αφού η γλυπτική είχε φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα, ήδη από τον 6ο αι. π.Χ.. Ένα μάλιστα σωζόμενο σήμερα

Η κατάσταση στην Ελλάδα μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου

     Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ελλάδα μπήκε σε έναν χορό εμφύλιων συγκρούσεων, που σκοπό είχαν το κυνήγι της εξουσίας από τους διαδόχους του μεγάλου στρατηλάτη. Η περίοδος από τον θάνατο του Αλέξανδρου (323 π.Χ.), μέχρι και την κατάκτηση της χώρας από τους Ρωμαίους (146 π.Χ), χαρακτηρίζεται

Αλκμαίων, ο γενάρχης των Ακαρνάνων

     

Ο Αλκμαίων (ή Αλκμέων), ήταν γιος του μάντη Αμφιάραου και της Εριφύλης, αδελφός του Αμφίλοχου. Η ιστορία του είναι

συνυφασμένη αρχικά με τη μοίρα του Άργους και της Θήβας και κατόπιν με την Αρκαδία και την Ακαρνανία. Ο πατέρας του Αμφιάραος κλήθηκε να πολεμήσει στη Θήβα, προκειμένου να εκδιώξει από τον θρόνο της πόλης τον Ετεοκλή και να αναλάβει βασιλιάς ο Πολυνείκης (αδέρφια της Αντιγόνης).

Μελέαγρος: το χαμένο έργο του Ευριπίδη

    Ο Ευριπίδης, ένας εκ των τριών μεγάλων τραγικών της αρχαιότητας, υπήρξε ο πιο αγαπητός δραματικός ποιητής των Αθηναίων και των άλλων Ελλήνων, μετά θάνατον όμως. Αναγνωρίζεται σαν ο πιο βαθυστόχαστος και διεισδυτικός τραγικός ποιητής, που τη φιλοσοφική του συγκρότηση την έκαμε στίχο κι έθρεψε με τις ιδέες του, γενιές και γενιές ανθρώπων, υπηρετώντας επί 50 χρόνια το

Αλθαία

    Η Αλθαία ήταν κόρη του βασιλιά της Πλευρώνας Θέστιου και της Ευρυθέμιδας. Ο πατέρας της Θέστιος την πάντρεψε με τον βασιλιά της γειτονικής Καλυδώνας Οινέα και μαζί απέκτησαν τον Τοξέα, τον Θυρέα, τον Κλύμενο, τον ήρωα Μελέαγρο, την Γόργη και τη Δηιάνειρα.

    Ήταν η εποχή που θεοί επισκέπτονταν τους βασιλικούς οίκους της Ελλάδας,

Αγέλαος & Λυκίσκος; Ένας Αιτωλός κι ένας Ακαρνάνας, οι τελευταίες φωνές λογικής πριν το τέλος της Ελλάδας

«Ος έφη δείν μάλιστα μεν μηδέποτε πολεμείν τούς Έλληνας αλλήλοις, αλλά μεγάλην χάριν έχειν τοις θεοίς, ει λέγοντες εν και ταυτό πάντες, και συμπλέκοντες τας χείρας, καθάπερ οι τούς ποταμούς διαβαίνοντες, δύναιντο τας των βαρβάρων εφόδους αποτριβόμενοι συσσώζειν σφας αυτούς και τας πόλεις...».

"Αυτός είπε ότι κατ’ εξοχήν οι Έλληνες σε καμμιά περίπτωση πια δεν πρέπει να πολεμούν μεταξύ τους, αλλά να χρεωστούν μεγάλη χάρη στο θεό, εάν με το να λένε όλοι να και το αυτό, δηλαδή να ομονοήσουν, και με το να συμπλέξουν τα χέρια, όπως κάνουν αυτοί πού διαβαίνουν τούς ποταμούς, θα μπορέσουν, αποκρούοντας τις εφόδους των βαρβάρων, να σώσουν, μαζί με τον εαυτό τους, και τις πόλεις τους..."

Σπάνια συνέντευξη για Ηρώο Καλυδώνας

ανασκαφή στο Ηρώον από Έλληνες και Δανούς αρχαιολόγους

κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου.

    Λίγο πριν ξεκινήσει ο πόλεμος του 1940, ο μεγάλος αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Ρωμαίος, δίνει μια σπάνια συνέντευξη στο κρατικό ραδιόφωνο, για την αρχαία Καλυδώνα και κυρίως για την ανακάλυψη του σημαντικού Ηρώου της Καλυδώνας. Να σημειωθεί, ότι ο τόπος μας αποτέλεσε σημείο πολυετών αρχαιολογικών ερευνών του Κ.Ρωμαίου και πολλά από τα μνημεία που γνωρίζουμε σήμερα στην Αιτωλία και Ακαρνανία, οφείλονται σε αυτόν τον σπουδαίο επιστήμονα.