Ένας βασιλιάς με μια χρυσή τρίχα που τον έκανε αθάνατο. Μια φυλή που, όπως λεγόταν, έτρωγε ωμό κρέας. Ένας λαός που ξέρουμε μόνο με ένα όνομα που ίσως δεν ήταν δικό του. Γύρω από τον Αχελώο ζούσαν κάποτε δεκάδες λαοί, και οι περισσότεροι έχουν σχεδόν ξεχαστεί. Οι πηγές είναι αποσπασματικές και συχνά μυθολογικές.
Στη μυθολογική γεωγραφία της αρχαίας Αιτωλίας, λίγες μορφές συγκεντρώνουν τόση δραματική ένταση όσο ο Οινέας, βασιλιάς της Καλυδώνας. Το όνομά του συνδέεται τόσο στενά με την ιστορία της αμπελοκαλλιέργειας και του κρασιού όσο και με μία από τις πιο τραγικές οικογενειακές αφηγήσεις της ελληνικής μυθολογίας — εκείνη του Καλυδώνιου κάπου και του γιου του, Μελέαγρου.
Το ξημέρωμα της 26ης Ιουλίου 1963 έμοιαζε με όλα τα προηγούμενα. Οι καμπάνες από το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στις πλαγιές του Πεταλά, καλούσαν τους πιστούς της Στάνου να συμμετάσχουν στον εορτασμό της Αγίας. Για τους κατοίκους της περιοχής ήταν
Υπήρξε μια εποχή που η ζωή στην Αιτωλοακαρνανία είχε τον δικό της ρυθμό. Έναν ρυθμό που τον καθόριζε ο καπνός. Από τα πρώτα χαράματα μέχρι αργά το βράδυ, χιλιάδες άνθρωποι εργάζονταν στα χωράφια, στις λιάστρες και στις καπναποθήκες, ενώ ολόκληρες οικογένειες ζούσαν από μία καλλιέργεια που σημάδεψε όσο λίγες την ιστορία του τόπου.
